Beirut

Hoofdstad van Libanon, aan de voet van het Libanongebergte, aan de Middellandse Zee, met 1,5 miljoen inw. De naam Beirut is misschien afkomstig van het Aramees berotha, dat 'pijnbomen' betekent, of via de Latijnse vorm Berytus, afgeleid van het Fenicisch beroth, dat 'bronnen' betekent.

Beirut was tot het uitbreken van de burgeroorlog (1975-1990) het belangrijkste financiële, commerciële, diplomatieke en toeristische centrum van het Midden-Oosten en sinds het begin van de jaren vijftig hét bankcentrum van Voor-Azië; eenderde van de wereldhandel in goud werd in of via Beirut afgewikkeld. De haven was de best geoutilleerde van het gebied, met spoorverbindingen naar het achterland (Syrië, Jordanië).

De industrie is van oudsher weinig ontwikkeld: er is wat voedingsmiddelen-, textiel- en leerindustrie. De stad telt vier universiteiten: de American University of Beirut (1866), de Université Saint-Joseph (1881), de Université Libanaise (1953) en de Beirut Arab University (1960); aan onderwijsinstellingen zijn voorts te noemen: de Near East School of Technology (1932), de kunstacademie (1937) en diverse vakopleidingen. Beirut is zetel van een Armeens, een melkitisch en een maronitisch aartsbisdom, alsmede van een Chaldees bisdom. De nationale bibliotheek is in Beirut gevestigd, evenals het nationaal museum (archeologisch) en het archeologisch museum van de Amerikaanse universiteit.

De stad, die van oudsher weinig historische bouwwerken telde en eens rijk was aan moderne kantoorgebouwen, luxueuze villa's en hotels, werd in de burgeroorlog (1975-1990) praktisch geheel vernietigd.

Sedert het begin van de jaren zeventig werd de stad geteisterd door de burgeroorlog, die, met name na 1974, zware verwoestingen aanrichtte, zowel in de christenwijk als in die van de islamieten, en die voor een uittocht van de vitale economische activiteiten heeft gezorgd. De stad is sindsdien door de groene zone in tweeën gedeeld. Tussen het door christelijke milities beheerste Oost-Beiroet en het door sjiitische milities bezette West-Beiroet ontstonden enkele zwaarbewaakte doorlaatposten. In 1982 voerde de Israëlische luchtmacht, in een poging de vaak vanuit Beiroet georganiseerde PLO-aanvallen op Israël een halt toe te roepen, zware bombardementen uit op West-Beiroet, waarbij vele doden vielen. In het jaar daarna vielen wederom honderden doden toen christelijke milities onder toeziend oog van Israëlische troepen een bloedbad aanrichtten in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila aan de rand van Beiroet. Franse, Amerikaanse, Britse en Italiaanse troepen, gestuurd om de strijdende partijen uit elkaar te houden, verlieten na een bloedige bomaanslag op de Amerikaanse ambassade (1984) in allerijl de stad, al spoedig gevolgd door de meeste andere buitenlandse missies en ondernemingen. In 1986 bereikten de gevechten in de stad een nieuw hoogtepunt, toen sjiitische Amalmilities slaags raakten met de door Iran gesteunde Hezbollah-beweging. In een nieuwe poging de strijd tot een einde te brengen, vielen daarop Syrische legereenheden West-Beiroet binnen (1987); een periode van relatieve rust volgde. In het voorjaar van 1989 brak de strijd echter opnieuw in alle hevigheid uit, toen de leider van de christelijke bevolkingsgroepen, generaal Aoun, de illegale havens van de islamitische strijdgroepen ten zuiden van de stad probeerde te sluiten.

Bat out of hell.

De terugtrekking van de PLO uit Beirut na de belegering door de IDF.