Israel

Op 15 mei 1948 riep David Ben Goerion in Palestina de staat Israël uit, waarmee een einde kwam aan het 26 jaar oude Britse mandaat over Palestina. Door de activiteiten van het zionisme was de oorspronkelijke joodse gemeenschap sterk gegroeid. Deze groei van de Jisjoev, zoals de joodse gemeenschap in Palestina voor 1948 heet, vertaalde zich in het aankopen van grond en het verdringen van Palestijnse boeren. Dit conflict om grond is de kern van het Palestijns-Israëlisch conflict, dat zich in vele ideologische gedaanten presenteerde (zie ook joden). Als oplossing van het aldus ontstane conflict stelde een Britse onderzoekscommissie in 1937 voor het land te verdelen in een joodse en een Arabische staat en een internationaal district. Alhoewel de Britse regering het plan verwierp, bleven de joden aandringen op de oprichting van een joodse staat, vooral onder de invloed van de catastrofe die hen in de Tweede Wereldoorlog trof (zie holocaust). Toen de naoorlogse regering van Groot-Brittannië de joodse eisen tot immigratie weigerde in te willigen, ontstond er een opstand, die haar ten slotte dwong het probleem aan de Verenigde Naties voor te leggen. Een commissie namens de Verenigde Naties beval opnieuw een deling van Palestina aan en dit plan werd op 29 nov. 1947 door de Assemblée aangenomen. Onmiddellijk ontstond er een burgeroorlog tussen Arabieren en joden, waarbij de laatsten na aanvankelijke tegenslagen en grote verliezen, de overhand begonnen te krijgen. Onder de indruk van het bloedige conflict en de tegenwerking van Groot-Brittannië wilden de Verenigde Naties het delingsbesluit ongedaan maken, maar het inmiddels gevormde Voorlopige Bestuur van de joodse gemeenschap, die 600 000 zielen telde, riep op 14 mei 1948 de joodse staat Israël uit.

Rostnariqua

Af en toe een zondagmiddag naar het Israelisch grensplaatsje Rostnariqua. Even terug in de westerse wereld. De mogelijkheid tot een collectcall naar huis en het pikken van een terrasje en genieten van westerse luxe
De Westbank

De Westelijke Jordaanoever, ook wel kortweg Westoever of Westbank genoemd, is een heuvelachtig gebied dat aan de oostzijde wordt begrensd door de rivier de Jordaan  en de Dode Zee. Naast deze natuurlijke grenzen is de verdere grens van het gebied bestuurlijk. Deze oorspronkelijke bestuurlijke grens wordt thans genoemd 'groene lijn'. Dit is niet de lijn die de barrière volgt.
Het gebied is het deel van het voormalige Britse  mandaatgebied Palestina dat in 1948 door (toenmalig) Transjordanië werd geannexeerd. Transjordanië (dat "over de Jordaan" betekent) veranderde hierna haar naam in Jordanië. In de Zesdaagse oorlog van 1967 werd dit gebied door Israël veroverd, alsook de 'oude stad' van Jeruzalem (Jeruzalem hoort in deze geschiedenis niet tot het gebied Westelijke Jordaanoever, maar heeft een aparte status gekregen). Israël duidt dit gebied ook wel aan met de Bijbelse namen Judea en Samaria. Toen Israël het gebied in 1967 had veroverd, annexeerde Israël het gebied niet, met uitzondering van Oost-Jeruzalem. Israël liet het dagelijks bestuur van het Tempelplein, met daarop de bekende Rotskoepel, over aan de (toen door Jordanië gedomineerde) Wakf, een religieuze organisatie.

Jeruzalem



Jeruzalem, een stad met een gemengde Joodse en Arabische bevolking, is sinds 1949 de hoofdstad van Israël en wordt eveneens geclaimd door de Palestijnse Autoriteit als haar hoofdstad. De stad was de oude hoofdstad van de koninkrijken Israël, Judea en van het Latijnse Koninkrijk Jeruzalem. Het is een van de meest omstreden gebieden ter wereld. Als een duizenden jaren oude stad is het een bakermat van het jodendom en het christendom, en worden de stad of plaatsen erin door volgelingen van deze twee religies en door de islam als heilig beschouwd. Ondanks de aanslagen die er vrij geregeld plaatsvinden, trekt de uit natuursteen opgetrokken stad jaarlijks honderdduizenden pelgrims en andere toeriste. Israël verklaarde Jeruzalem tot hoofdstad in 1950; het is de locatie van het presidentsgebouw, het parlement, het oppergerechtshof en de meeste ministeries. De status als hoofdstad is niet internationaal erkend en de meeste ambassades zijn gevestigd in de Israëlische kuststreek. De Palestijnse Autoriteit  beschouwt Jeruzalem als hoofdstad van een toekomstige Palestijnse staat en onderhoudt een betwist kantoor in het Orient House.

De westmuur of klaagmuur

De westmuur of westelijke muur is traditioneel de westelijke muur van de Joodse Tempel, die op de tempelberg in Jeruzalem was gebouwd. Strikt genomen is de Westmuur niet een originele muur van het eigenlijke tempelgebouw maar is het een gedeelte van de muur dat het plateau omringt en ondersteunt waarop de eigenlijke Tempel eens stond en waar nu de Rotskoepel en de Al-Aqsa Moskee staan. Zij bevindt zich in de oude stad van Jeruzalem. Het is de enige zichtbare muur, die na de voor de rest zeer grondige vernietiging van de tweede tempel door de Romeinse bezetters in 70 van de gangbare jaartelling nog is overgebleven. Binnen het jodendom is de Tempelberg de heiligste plaats, omdat de tempel vroeger het centrum was van de eredienst, en God aanwezig zou zijn geweest in het allerheiligste deel hiervan, dat met een typisch Semitische uitdrukkingswijze het Heilige der Heiligen wordt genoemd. De westelijke muur is het dichtst dat men bij de Tempelberg kan komen; daarnaast geldt er in het jodendom een religious verbod op het betreden van de Tempelberg in verband met een rituele onreinheid die alle joden dragen en die enkel met de as van een rode koe kan worden opgeheven. Deze rode koe, die in de bijbel hiervoor genoemd wordt, bestaat nu niet meer. Daarom is het tot Moshiach (de Messias) komt voor joden op religieuze grond verboden de Tempelberg te betreden, en is de Westelijke Muur het dichtst bij dat men kan geraken. De sjechina, de aanwezigheid van God, zou ook na de verwoesting van de tempel nog bij de muur zijn gebleven. Volgens sommigen echter, zou deze sjechina met de joden in de wereld als het ware mee in ballingschap zijn gegaan. Anderen zeggen dat de sjechina, die tussen de cherubs op de Ark van het Verbond aanwezig was, al bij de verwoesting van de tempel van Salomo in het jaar 586 is vertrokken en sindsdien niet meer terug is geweest. Doordat vele joden aan de muur klaagden vanwege de verwoesting van de tempel en de diaspora, vooral tijdens de rouw- en vastendag Tisja Beav, wordt de muur vaak ook de klaagmuur genoemd, maar westmuur is een politiek correctere naam hiervoor. Uitzicht op zowel de westmuur (de beschaduwde muur vanaf het centrum van de foto naar rechts) als de rotskoepel op de Tempelberg erboven. Lange tijd, sinds de zestiende eeuw, stonden de Ottomanen de joden toe, de westmuur te bezoeken. Tussen 1947 en 1967 was het niet mogelijk voor joden dit te doen, maar in 1967 veroverde Israël het tijdens de zesdaagse oorlog, en vanaf die tijd konden zowel joden als moslims weer hun heilige plaatsen weer bezoeken. Voor moslims is de muur belangrijk, omdat het paard van Mohammed, Al-Boerak, waarmee hij naar de hemel zou zijn gevlogen, aan een ring bij deze muur zou zijn vastgemaakt door hem. Mensen schrijven verzoeken en gebeden op een briefje en stoppen dit in de voegen van de muren. Veel mensen zullen hun rug niet keren naar de muur, en als ze vertrekken, lopen ze achteruit van de muur af. Wie de westmuur bezoekt, gaat door poortjes waarmee gecontroleerd wordt, dat er geen wapens en dergelijke meegedragen worden. Onder de muur en de eigenlijke tempelberg zelf bevinden zich diverse tunnels die graag door archeologen nader onderzocht zouden worden om de geschiedenis van de tempelberg beter te begrijpen maar dat is door de politiek en religieus gespannen situatie voorlopig niet mogelijk.