Het dagelijks tenue, altijd met pistool, al dan niet met shawl of scherfvest. Verder altijd binnen-en buitenhelm bij je alsmede het gasmasker. Standaard bewapening was het pistool Browning 9 mm HP en de pistoolmitrailleur Uzi.
Vanaf de lente was het weer mogelijk om tijdens de verplichte rust tussen 12.00-15.00u weer aan het 'kleurenschema" te werken.

Kennelijk hier een korte pauze, normaliter sjouwde je met matras naar boven om daar confortabel op te liggen bakken. Wel op tijd draaien !
Aanrijdingen maakten eigenlijk een dagelijks gebeuren uit van de werk- zaamheden in Libanon. Met name in het winterseizoen waren de aanrijdingen niet van de lucht als gevolg van de slechte weersomstandigheden en dito wegen. Niet alle aanrijdingen waren hier aan te wijten. Ook waren er gevallen waarbij de aanrijding bewust gezocht werd, schuld of geen schuld de UN betaalde minstens een gedeelte van de door Unifil voertuigen veroorzaakte schades. Op een zondagmiddag ontsnapte de herstelcie in Haris aan een ramp. Waar normaal de prefab vol zou moeten zitten, was die nu leeg. De YP 408 die als schroot op de verhoging stond was van zijn remmen geschoten en naar beneden gereden, met de achterkant in de prefab.
Dit ongeluk gebeurde op de weg tussen de brigade en Haris, net na het dalende gedeelte in de bocht naar rechts en het begin van het stijgende gedeelte. Oorzaak een uitwijk- manouvre gecombineerd met een gladde weg en een te hoge snelheid. De takeldoos was het laatste voertuig van het konvooi dat net terug kwam uit Beirut met de nieuwe aflossing. De jongen achterin zou de week daarop voorgoed terugkeren naar Nederland. Voor hem was het het 1e en enige uitje wat hij gehad had. Daartoe zat hij rechts achterin de takeldoos. Ten gevolge van de hevige regenval en de modder was de weg glad. De chauffeur week uit voor een geparkeerd staand Libanees burgervoertuig en verloor de macht over het stuur. Gevolg was dat de takeldoos op zijn kant van de weg afschoot en op de rechterzijkant in de daar enkele meters diepe wadi belandde. De man achterin zat met zijn linkerbeen bekneld tussen het rechterschot van de takeldoos en de versnellingsbak. Ter plaaste is toen door dokter Stevens het rechter onderbeen net onder de knie afgezet, waarna het slachtoffer  per heli overgebracht werd naar Naqoura en verder werd behandeld. Later is in Nederland het gehele linker been afgezet.
Het kantelen van deze YP 408 kon nog maar net voorkomen worden. Waar het zich precies afspeelde weet ik niet meer. In iedergeval wij waren daar in verband met een begeleiding van een bezoeker. Eigenlijk was het gewoon wachten op de "klap" omdat de YP echt balanceerde, en elk moment dreigde te kantelen. Op miraculeuse wijze wist men de YP 408 toch op de wielen te houden en uit z'n benarde positie te slepen.
Zoals eerder al opgemerkt bestond ons werk uit aanrijdingen de nodige schietincidenten al dan niet met schade, gewonden en soms dodelijke afloop, oorzaak altijd  het niet in achtnemen van de vereiste veiligheidsmaat regelen,  branden oorzaak vaak de "Aladin"kachel waarvan de druppelaar te snel liep, diefstallen, wachtdelicten, meerdere mindere delicten en vernielingen. verlofgangerscontroles, drugs en (vuur)wapens. Schade onderzoeken aan Libanese goederen, uitbetalen van claims, escortes van bezoekers, begeleidingen van convooien, het escorteren van de kassier wanneer die geld voor het bataljon ging halen in Beirut, patrouilles door het gebied. Kortom een druk leventje. Van alles werd minimaal een rapportage opgemaakt maar meestal een proces-verbaal. Betrof het schade aan Unifil property of Libanees eigendom dan volgde ook altijd een rapportage in het Engels.

De (vuur)wapenverzameling zoals die door de Kmar in de loop der tijden bij elkaar was gezocht. De variatie was groot, van alarmpistool tot een heuse LAW. Het meest voorkomende voorwerp was de toen inmens populaire schietbalpen kaliber .22. Verder veel stilleto's, valmessen, boksbeugels, wurgstokjes, bajonetten en pistolen. Uiteraard ook diverse soorten munitie of delen daarvan. Dit alles werd geprobeerd te smokkelen naar Nederland via de post of in de tas tijdens verlof.

 

In het land van de rode Libanon kon het ook niet uitblijven. Het begon allemaal met een melding dat er heroine gebruikt was bij de TD en inderdaad werd er ook iets aangetroffen wat er voor door kon gaan. Door incompleetheid van de testkit werd het goedje direct opgestuurd naar het gerechtelijklab. Groot was de verbazing toen uit de boze brief bleek dat het gebrande suiker was. Weken werd het toen populaire nummer "cocaine" van Joe Dillinger speciaal voor de Mike Papa's op Dutchbattradio gedraaid. Toch was het niet allemaal voor niets want na lang speuren, zoeken en vele verhoren werd de Libanese dealer uiteindelijk opgespoord. Wat restte was nog een actie bij enkele pelotons en uiteraard bij de Libanese dealer, waarbij het halve dorp uitrukte.  Hierbij werd dankbaar gebruik gemaakt van de Noren die met een hondenpeloton in Libanon aanwezig waren, waaronder 2 verdovende middelen honden. De Libanese gendarmerie werd ingeschakeld omdat de dealer een Libanees was. Resultaat heroine en hash, Libanees aangehouden en de afnemers vroegtijdig terug naar Nederland.

   

BEGELEIDINGEN

Bijna dagelijks vertrok een Frans konvooi naar Beirut, waarbij wij aansloten als de kassier voor het bataljon geld moest halen in Beirut. Dat gebeurde dan in een paar attachekoffers en bestond altijd uit een aanzienlijke hoeveelheid US dollars, eerder een paar miljoen dan een paar duizend. In een moordend tempo ging het dan richting Beirut met als enige stop en telplaats Saida.

Bij begeleidingen van de rotatie konvooien op Beirut ging het er rustiger aan toe. Na elk knelpunt stoppen, verzamelen tellen, opstellen en dan pas verder. Knelpunten waren Qana met zijn nauwe dorpsstraat en Tyre. Verder kon oponthoud worden verwacht bij de verschillende roadblocks van partijen in het conflict. Een rit van ongeveer 120 km waarbij over het algemeen het recht van de sterkste gold om de dingen in het verkeer gedaan te krijgen. Eigenlijk was het bijna 120 km chaos op of langs de weg.

De ritten Beirut waren over het algemeen redelijk populair omdat het vaak mogelijk was eens wat anders te eten dan de kool,of sla die het bataljon serveerde.

(dubbelklik route)
Een aparte begeleiding was het wegbrengen van de oude en versleten YP's naar de haven van Beirut, wat veel verbazing teweeg bracht. Kennelijk woog de sloopprijs op tegen de verladings- en verschepingskosten. Eenmaal aangekomen in de haven en bij het schip dat geladen was met de nieuwe YP's, weer verbazing. De vervangende YP's waren zeker niet nieuw, en verkeerden evenmin in een technisch perfecte staat, getuige het feit dat er toch verschillende vervangende YP's in de takels mee terug moesten naar het bataljon.

Het was op de terugweg dat er net buiten Beirut een Libanese bestelauto voor ons reed en steeds van snelheid wisselde. Na even er achter te hebben gereden toch maar er naast. Toen de collega naast mij hard op de fluit blies zagen we tot onze grote verbazing en schrik dat de chauffeer met auto en al bijna rechts uit de flank ging, zo het strand op.

Vreemd genoeg geen reactie, klacht of claim. Later hoorden wij van onze tolk dat het niet luisteren of opvolgen van een politiefluitje was goed voor een pak slaag en een paar weken cel.

Het Nederlandse UNIFIL bataljon heeft door de jaren heen een voortreffelijke reputatie opgebouwd. associeerde men vroeger het Nederlandse leger met een eenheid van langharige militairen, thans is dat beeld compleet veranderd. Menig buitenstaander kreeg in de gaten dat het om zeer gedisciplineerde en inventieve militairen ging, op wie men in moeilijke omstandigheden kon rekenen. Dutchbatt heeft in deze zijn steentje bijgedragen. Niet voor niets dat een bewindsman ooit opmerkte: 'De Nederlandse militairen kunnen de vergelijkingen met collega's van andere nationaliteiten glansrijk doorstaan. Dutchbatt heeft hierbij een belangrijke rol gespeeld, het vormt het visitekaartje van de Nederlandse Krijgsmacht.' Een lovende uitspraak die kon stoelen op persoonlijke ervaring. Dit gold even eens voor andere gasten. Gedurende de aanwezigheid van Dutchbatt in Libanon heeft het talrijke bezoekers ontvangen. Ministers, staatssecretarissen, Kamerdelegaties, belangenverenigingen, generaals, met in hun kielzog journalisten van verschillende media, konden persoonlijk ervaren dat van die goede internationale reputatie geen enkel aspect overdreven was. Hoewel gesteld kan worden dat de verschillende bezoeken noodzakelijk en nuttig waren, betekenden ze voor Dutchbatt een extra belasting. Maar altijd luidde de conclusie van de bezoekers: 'Goede gastheer, zeer gastvrij, en men doet er gedisciplineerd zijn werk.' Ook van buitenlandse zijde kreeg het bataljon bezoekers over de vloer en ook zij toonden zich onder de indruk van het reilen en zeilen in Dutchbatt. Het Nederlandse UNIFIL-bataljon was niet meer weg te denken uit de organisatie van UNIFIL. Vandaar dat een bewindsman vlak na afloop van zijn bezoek opmerkte: 'Dutchbatt is het slachtoffer van zijn eigen capaciteiten.'

  • BLS
  • PBLS & CKmar
  • The FC
  • Min v Def
  • Min v BuZa
  • Ambassadeur US

 

DE BLS

Bezoek en begeleiding van de Bevelhebber der Land strijdkrachten luitenant-generaal J.G. Roos.
Dit bezoek zonder briefing had wel tot gevolg dat wij onze Kl kachels in konden leveren en daar de vermaarde "Aladin" kacheltjes voor terug kregen, wat volgens mij nooit zijn bedoeling was geweest.
Uniek was de reactie van Jan Ooijevaar op het bezoek van de generaal, die te pas en te onpas iedereen die bij of naast hem stond een paar flinke klappen op en tussen de schouderbladen gaf.  Ondanks dat ik 2 dagen met de generaal Roos op stap ben geweest was Jan Ooijevaar de enige die ik hetzelfde terug heb zien doen, tot grote hilariteit van het brigadepersoneel.

DE PBLS & CKMAR

Bezoek en begeleiding van de PBLS generaal-majoor J. Schaberg en de CKmar generaal-majoor F.J. van Lier.

Van de PBLS kan ik me niet veel meer herinneren. CKmar was een "bezienswaardigheid" alleen al vanwege het feit dat hij nog de trotse bezitter was van het zogenaamde "visgraat" gevechts pak en dit ook nog met verve droeg. Zijn persoonlijke bezoek aan de brigade en het persoonlijke contact met ieder lid die daar behoefte aan had zijn mij bij gebleven. De door hem aan gehoorde wensen werden zonder iets te zeggen in een piep klein zwart notitieboekje genoteerd. Er was dus niets teveel gezegd of beloofd in de brief aan mijn ouders. Gedane verzoeken bleken bij thuis komst ook te zijn ingewilligd, voor mij een overplaatsing van Maastricht naar Arnhem. Als het aan de kapitein gelegen had dan was daar niets van terecht gekomen. Kortom aardige mensen generaals, jammer dat ze zovaak "geleefd" worden door slippen dragers en jaknikkers. (dubbel klik extra info)

staand vlnr:
Jan van Kuijk, Jan Koops, Arie Klomp, gen.maj. van Lier, Jan Ooijevaar, kapt. van Pel
zittend vlnr:
Koos de Klerk, Sybren Tilstra, Daan van Noort, Peter v/d Grijn, Joost de Bruin

(dubbel klik voor extra info)

De begeleiding van de force commander zal ik niet licht vergeten. Niet zozeer om de man of zijn inspectietocht, wel om wat er daarna voorviel in Naqoura waar mijn collega een maat van hem tegen kwam. Samen waren zij in een paar uur goed voor een 1 1/2 liter whiskey. Dat de terugreis naar het bataljon een avontuur was mag duidelijk worden uit het feit dat mijn collega met de beste bedoelingen overigens letterlijk mee wilde rijden en ook de wadihonden nabij de Paostcie dood wilde schieten. Terug bij de brigade leek het iets beter te gaan, maar dat was slechts schijn. Hij stond erop dat hij zich terugmeldde zoals hem ooit eens geleerd was op het OCKmar. Dit leidde gezien de dubbele tong en wartaal die er tussendoor werd gebrabbeld tot grote hilariteit. De maaltijd die nog deels op tafel stond bestond onder andere uit vissticks. De bewuste collega stortte zich op een hoge stoel gelukkig gesteund door de muur achter hem en viel aan op de vissticks. Ik heb nog nooit iemand zo vies vissticks zien eten, stomdronken, vooroverliggend over de tafel, van alles vertellend, de vissticks soppend in de grote gezinspot sambal om ze vervolgens met 2 handen tegelijk in zijn mond te proppen. Na deze wel verdiende maaltijd heeft hij bijna 2 dagen geslapen.

MIN v DEF

Bezoek en begeleiding van de toenmalige minister van Defensie J. de Ruiter.

Een verrassende man, die spontaan op de terugweg naar de cp liet stoppen bij de brigade om daar onaangekondigd een bakkie te doen en bij te praten over ons werk bij het bataljon, de samenwerking tussen de andere MP eenheden en de samenwerking met Libanese gendarmerie.

 

 

 

 

 

 

 

(dubbel klik extra info 1) (dubbel klik extra info 2)

MIN v BUZA

Bezoek en begeleiding van de toenmalige minisiter van Buitenlandse zaken H. van den Broek.

Tijdens diens bezoek aan de cp op een zaterdagmiddag vond er nog een niet alledaags schietincident in Haris plaats. Door de gendarmerie afkomstig uit Tibnin werd een Libanees achter zijn huis neergeschoten. Naar we later vernamen omdat hij illegaal aan het bouwen was en eerdere opdrachten om te stoppen naast zich had neergelegd. Hier was een bouwstop wel erg letterlijk uitgevoerd. De man bleek door zijn knieen geschoten.

 (dubbel klik extra info)

Bezoek en begeleiding van de Amerikaanse ambassadeur in Libanon

die onverwacht een bliksem bezoek bracht aan de cp van Dutchbatt en verder een kijkje nam bij het Laui road block.

 

INCIDENTEN

Op een morgen verscheen een slecht Engels sprekende Libanese militair aan de brigade met de melding dat er booby traps lagen. Met hem meegelopen en 100 mtr terug, richting 7-21H, lagen 2 geimproviseerde bommen in de berm, elk tegen een paal van het elektriciteitsnet en verbonden met de hoogspannningsdraden. Door de terplaatse gekomen genisten werden beide bommen onschadelijk gemaakt. Het bleek uiteindelijk te gaan om 2 x 9kg springstof, genoeg om een tank mee op te blazen en vermoedelijk neergelegd om tot ontploffing te brengen tijdens het passeren van een Israelische patrouille.

(dubbelklik voor extra info)

 

Het trieste resultaat van een mijn of geimproviseerd explosief.
Zomaar wat kleine berichtjes
Sint Nicolaas 1982

Sint Nicolaas was ons niet vergeten. Pakjes van thuis en de beroemde Ghanbatt band maakten 5 december 1982 compleet. Terugkomend op de Ghanbatt band, zij moeten toch raar gekeken hebben naar die Sint Nicolaas met zijn zwarte pieten terwijl ze de bekende Sint Nicolaas versjes op hun wijze speelden. Oer Hollands, Jazz en op een Ghanese wijze. Een Sint Nicolaas om nooit meer te vergeten.
Kerstfeest 1982

Net als Sint Nicolaas een niet licht te vergeten gebeurtenis, al was het alleen maar vanwege een te hoog oliepeil in het aggregaat en een vat van 30 liter Cyprus wijn afkomstig van de Fransen. Zonder verder uit de school te klappen nog nooit zo'n kerst meegemaakt, maar nog steeds met een glimlach eraan terugdenkend. 's Avonds het kerstdiner bij de ststverzcie, waarvoor we nog bijna te laat waren. Behoorlijk goed gegeten en tussen de gangen door een optreden van de Ierse zanger Michael Robinson.

Michel Robinson on tour.
In december trad ook Michel Robinson op onder andere tijdens het kerstdiner maar ook op de diverse posten. Ook op de brigade viel er te genieten van Michel Robinson unplugged.

(dubbelklik voor extra info)
Oud en Nieuw 1982

Met vanwege het door de WZZ verstrekte vuurwerk en vanwege de bataljonsstaf verkregen toestemming was het mogelijk om tussen 00.00 uur en 00.15 uur het benodigde vuurwerk af te steken.
Niet te vergeten, er was ook nog champagne, wie daar verantwoordelijk voor was weet ik niet meer, maar dat zal de WZZ wel geweest zijn.

Koninginnedag 1983
Koninginnedag bestond voor ons uit deelname aan een voetbal-wedstrijd tegen een Libanees team.

's Avonds een barbeque op het balkon van de brigade.

(dubbelklik voor extra info)
Jan Ooijevaar 25 jaar getrouwd

De dag en datum weet ik niet meer, maar het zal ergens in april of mei 1983 geweest zijn dat onze "ouwe" 25 jaar getrouwd was. Als liefhebber van de Indische keuken werd hij die dag dan ook verrast op een complete Indische rijsttafel. De voor de bereiding benodigde kruiden waren toegezonden per post. Verder was een kok van de ststverzcie bereid gevonden om te assisteren bij het bereiden van dit feestmaal. Heerlijk Indisch gegeten met een koude "klets" erbij. Zonder twijfel de beste en meest smaakvolle maaltijd in dat 1/2 jaar.

MEDAL PARADE

10 maart 1983 onder een waterig voorjaarszonnetje werd niet alleen het vierjarig bestaan van Dutchbatt gevierd maar ook de medalparade was aanleiding tot een feestje. Voor ons vond de uitreiking plaats bij de ststverzie te Al Yatun. Eindelijk de 1e medaille en bijbehorende batton, waardoor je je onderscheidde en al tot de categorie "oud" kon worden gerekend. Het "verse" was er nu wel definitief vanaf.

(dubbelklik voor programma)

4 JAAR DUTCHBATT

Gelijktijdig met de medaille uitreiking werd ook het feit gevierd dat Dutchbatt 4 jaar deel uitmaakte van UNIFIL. Dit werd onderstreept door onder andere de aanwezigheid van de Force Commander bij de de medaille uitreiking en een speciale uitgave van de voorlichtingsgroep Dutchbatt.

 

SPORT

Gelukkig was er  ook tijd voor ontspanning en sport. Een zondagmiddag voetbaltoernooitje bij de ststverzcie, waar we naar ik meen nog als 3e eindigden. De smaak hadden we toen te pakken en via onze tolk werd een wedstrijd gespeeld tegen een Libanees team.   Het woord voetbalveld was een erg ruim begrip. Het had meer weg van een ondergrond voor een asfaltweg met hier en daar een plukje gras. Even zo goed was het een geslaagde middag met een nipt verlies voor het team wat samengesteld was uit de personeel van de Kmar aangevuld met personeel van de ststverzcie.

  
         
Later in het jaar nog deel genomen aan een basketbaltoernooi bij Senbatt wat weer een heel aparte ervaring was. Ik zou niet weten welke plaats we geeindigd zijn. Wat mij nog bij staat is dat ik een van de scheidsrechters was van de finale die gepeeld werd tussen Fijibatt en Sennbatt. De finale werd bijgewoond door de  bataljonsstaf van Sennbatt en bij elke beslissing in het nadeel van Sennbatt gedroeg de bc zich als een dictator.  Het toernooi werd door de Fiji's gewonnen.