• Medailles
  • Dagorders
  • Bronzen schild 1983
  • 1985 Wateler vredesprijs
  • 1988 Nobelprijs voor de vrede
  • Veteranenspeld
  • Spits 16-11-07
  • UN herinneringsmedaille
  • NL herinneringsmedaille
  • Mauritsmedaille

MAURITSMEDAILLE

Ingesteld op 6 juli 1935 door de koninklijke Nederlandse vereniging ‘'Ons Leger''. De Medaille wordt als draagmedaille (voor militairen) of als legpenning (voor burgers) toegekend aan hen, die door loffelijke daden hebben bijgedragen aan de kennis van de krijgshistorie van de Nederlandse krijgsmacht. Sinds

1984 wordt deze medaille alleen nog als draagmedaille uitgereikt en de legpenning is afgeschaft.

In beide gevallen is het en zilveren medaille met een middellijn van 35 millimeter.

De voorzijde vertoont het borstbeeld van Prins Maurits.

De naam van de ontwerper (Jac. J. van Goor) is aan de onderzijde van dit borstbeeld te lezen.

Binnen het randschrift is, in kleiner lettertype, de naam ‘'MAURITS . PRINS . VAN . ORANJE . GRAAF . VAN . NASSAU'' te lezen.

Het randschrift zelf luidt: ‘'STICHTER V.D. NEDERLANDSCHE KRIJGSMACHT''.

De keerzijde vertoont de tekst ‘'VOOR/HET VADERLAND/KONINKLIJKE/ NEDERLANDSCHE/VEREENIGING-ONS LEGER-/VOOR LOFFELIJKE DADEN/EN/KRIJGSGESCHIEDKUNDIG/ ONDERZOEK''.

Het lint is oranje met aan weerszijden brede banen Nassausch blauw en wit en blauwe banen aan de buitenzijde.

 

  • 24 okt 1985
  • 27 nov 2004

 

BRONZEN SCHILD

Het Bronzen Schild is de hoogste groepswaardering die eenheden van de Koninklijke Landmacht kunnen krijgen. Toekenning gebeurt wanneer een eenheid zich heeft onderscheiden door buitengewone toewijding of bijzonder loffelijk optreden tijdens het uitvoeren van haar opdracht.

De Commandant Landstrijdkrachten reikt de groepsonderscheiding uit.

Het schild is een in weerbestendig brons uitgevoerde plaquette. Deze plaquette bestaat uit een rechthoekige plaat, gevat in een eenvoudige, strakke lijst. Op de bovenzijde van deze plaat is een ornament aangebracht, waarvan het hoofdmotief de liggende leeuw op een voetstuk is en daaronder een lauwerkrans. Dit ornament is de top van de vaandelstok. Het schild is ongeveer 45 cm breed en ongeveer 60 cm hoog.
Op het schild wordt de tekst aangebracht:
De naam of aanduiding van de gewaardeerde eenheid of groep.
De omschrijving van de waarderingsreden;
De handtekening van de Commandant Landstrijdkrachten. 
De toekenning van het schild gaat vergezeld van een individuele draagspeld voor de militairen van de eenheid en een op naam gestelde oorkonde met de motivering voor de toekenning.

Uitzonderlijke waardering
In totaal is het schild pas 7 keer uitgereikt, onder andere op 21 oktober 1983, toen generaal Hoof het schild uitreikte aan 44 Pantserinfanteriebataljon wegens hun optreden in Libanon als onderdeel van UNIFIL.

The Nobel Peace Prize 1988

The Norwegian Nobel Committee has decided that the 1988 Nobel Peace Prize is to be awarded to the United Nations Peacekeeping Forces.
The Peacekeeping Forces of the United Nations have, under extremely difficult conditions, contributed to reducing tensions where an armistice has been negotiated but a peace treaty has yet to be established. In situations of this kind, the UN forces represent the manifest will of the community of nations to achieve peace through negotiations, and the forces have, by their presence, made a decisive contribution towards the initiation of actual peace negotiations.
It is the considered opinion of the Committee that the Peacekeeping Forces through their efforts have made important contributions towards the realization of one of the fundamental tenets of the United Nations. Thus, the world organization has come to play a more central part in world affairs and has been invested with increasing trust.
The Peacekeeping Forces are recruited from among the young people of many nations, who, in keeping with their ideals, voluntarily take on a demanding and hazardous service in the cause of peace. In the opinion of the Committee, their efforts contribute in a particularly appropriate way towards the realization of the goals of the United Nations.

Wie meer wil weten over deze Nobelprijs voor de Vrede kan hier kennisnemen van de tekst;

Toespraak voorzitter van het Nobelprijscommitee

Aanvaardingsspeech Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, Pérez de Cuéllar

Ministerie van Defensie
Sectie Onderscheidingen
September 2004

Naar aanleiding van het artikel “Nobelprijs alsnog uitreiken aan veteranen” in “Checkpoint” nr. 7 (blz. 18 e.v.) van september 2004, waarin door Tweede Kamerlid Mevr. Ine Aasted-Madsen van het CDA wordt gesteld dat de in 1988 toegekende Nobelprijs voor de Vrede alsnog moet worden uitgereikt aan Libanon- en Koreaveteranen, volgt hierna de uitleg over deze zogenaamde “Nobelprijsmedaille”:
In 1988 is de “Nobelprijs voor de Vrede” toegekend aan de United Nations Peacekeeping Forces (UNPF).
De prijs, die op 10 december 1988 in Oslo aan de toenmalige Secretaris-Generaal van de United Nations (J. Perez de Cuellar) en de toenmalige Commandant van de United Nations Peacekeeping Forces (M. Goulding) werd uitgereikt, is toegekend aan een organisatie (de United Nations), dus niet aan individuele personen dan wel militairen. Aan deze Nobelprijs, bestaande uit een geldbedrag van 390.000 US dollar, is geen onderscheiding (medaille) verbonden.

In zijn overwegingen noemt het Nobelprijscomité duidelijk de VN-vredesmachten van UNEF in 1956 (de eerste VN-peacekeeping operatie) tot de datum van toekenning (10 december 1988). De oorlog in Korea is daarbij dus uitdrukkelijk uitgesloten.
Naar aanleiding van de toekenning van de “Nobelprijs voor de Vrede” aan de VN-vredesmachten heeft de Noorse Bond van VN Veteranen (geen overheidsinstantie) zelf een zogenaamde Nobelprijs-medaille laten ontwerpen en vervaardigen.
Een van de redenen om tot vervaardiging van deze Nobelprijs-medaille over te gaan lag gelegen in het feit dat, in tegenstelling tot de Nederlandse militairen, de Noorse militairen van de zijde van de Noorse overheid/Minister van Defensie géén onderscheiding kregen voor deelname aan een VN-Vredesoperatie.
Deze particuliere Nobelprijs-medaille zou bestemd zijn voor alle militairen die vóór 10 december 1988 aan een Peacekeeping Operatie van de United Nations, waar ook ter wereld, hebben deelgenomen, met dien verstande dat zij A) deel uitmaakten van een Noorse eenheid dan wel B) tijdens een VN-Vredesoperatie onder bevel van een Noorse Commandant dienden.
De betreffende militair diende echter deze Nobelprijs-medaille zelf aan te schaffen. De medaille ging vergezeld van een certificaat waarop melding werd gemaakt van het feit dat de aanvrager/aanschaffer van de medaille vóór 10 december 1988 heeft deelgenomen aan een Peacekeeping operatie.
Het is Nederlandse militairen die deze medaille zelf hebben aangeschaft, niet toegestaan deze, niet van overheidswege ingestelde, zogenaamde Nobelprijs-medaille op de uniform te dragen.

Hoofd Sectie Onderscheidingen
 

 

  • 1987
  • 2004

1987 1e UNIFIL reunie

1e UNIFIL reunie op 17 oktober 1987 ie de Bernhardhallen te Zuid Laren. Veel meer dan een optreden van Michael Robinson en het ontvangen van een speldje kan ik mij herinneren. De speciale uitgave ten behoeve van de reunie had ik gelukkig nog.
27 november 2004

25 jaar na het 1e vertrek van Dutchbatt naar Libanon. In de trein naar Steenwijk de 1e kleine reunie. Tussen ruim 3500 bezoekers toch een weerzien met oude bekenden. De presentatie en uitreiking van een lang verwacht boek; "vredesmacht in Libanon" waarin uit de doeken gedaan wordt wat de politieke beweegredenen waren om deel te nemen aan UNIFIL, maar ook dat al vast stond dat het een onmogelijke missie was.
Voor de lunch de kranslegging en dodenherdenking bij het Unifil monument.
Na de lunch een spetterend optreden van Hansje Ravensteijn nog wat bijkletsen met deze en gene.

 

5 mei defile Wageningen

Het begon natuurlijk al een jaar eerder, toen ik op de tv het Unifil detachement zag lopen. Een paar dagen later was er het voornemen om in 2004 mee te lopen. Het oud groen was nog wel even een probleem. Het pak anno 1982 had toch te heet in de kast gelegen. Via internet toch aan een passend pak gekomen en mede dankzij mijn moeder werd het een maatkostuum. In 2004 voor mij het 1e defile, achteraf gezien voor ZKH prins Bernhard was dit zijn laatste defile. Een geweldige belevenis, 3 km lang applaus en regelmatig een "kippevel" moment, ook het herkenbare van het gevechtspak "oud groen" zal daar zeker aan bij gedragen hebben.

In 2005 het laatste bevrijdingsdefile in Wageningen voor alle veteranen. Het eerste defile met prins Willem Alexander. Een enorme opkomst van ruim 5200 veteranen en 100.000-120.000bezoekers. Verdeeld over ruim 100 detachementen trokken de ruim 5200 veteranen uit binnen en buitenland langs prins Willem Alexander. Ook het Unifil detachement dat speciaal voor deze gelegenheid als enige detachement getooid was met een witte anjer ter na gedachtenis aan prins Bernhard. Een uitbundig onthaal van de ruim 130.000 bezoekers langs de route was ons deel. In het Unifil detachement liepen voor het eerst een aantal Ierse Unifil veteranen mee, die enorm onder de indruk waren van het onthaal.

In 2006 vond het 1e vrijheidsdefile plaats, waar alleen WO II veteranen waren uitgenodigd en verschillende instanties die wienig of niets van doen hebben met veteranen. In 2007 werd dit weer hersteld en waren ook veteranen van na WO II welkom. 2008 heb ik door een blessure moeten laten schieten.

Het vrijheidsdefile van 2009 is een wel bekend verhaal, waarbij terugegvallen werd op alleen de WO II veteranen en een thema detachement, waarbij dit jaar de NAVO centraal stond. Toch wist een groep na oorlogese veteranen in een gemengd gezelschap deelname aan het defile af te dwingen. De opstelling van het organiserend comite heeft al voor een hoop herrie gezorgd en het laaste woord zal er ook nog niet over gezegd en geschreven zijn.

Helaas, Wageningen blonk toch uit in kleinschaligheid, een grote tent waar alle veteranen van alle leeftijden en periode's bij elkaar waren. Het defile door de smalle straten van Wageningen met langs de hele route een massaal toegestroomd publiek. Je had toch meer het gevoel dat het een feest was voor jouw. Dit alles in tegenstelling tot de veteranendag in Den Haag die met alle goede bedoelingen van dien, tot vandaag nog niet de sfeer, ambiance en uistraling van Wageningen heeft kunnen bereiken.

alte kameraden march

  • Wageningen 2004
  • Wageningen 2005
  • Wageningen 2006
  • Wageningen 2009
  • Wageningen 2011
dubbelklik vergroting

Column: Veteranen
Door: Hans Wiegel
Gepubliceerd: dinsdag 12 mei 2009 22:58

Koninginnedag, 4 en 5 mei – alle drie nationale gebeurens – liggen weer achter ons. Na het bijzondere voorval op 30 april, heeft ons land en volk zich herpakt. De wijze waarop de Koningin zich liet zien en horen, is daarbij van grote invloed geweest.
Op 4 en 5 mei is bijna alles goed gegaan. De herdenkingen op de Dam in Amsterdam en elders in ons land verliepen zoals het hoort en we hadden gehoopt. Dat geldt ook voor de vele feestelijkheden.
Hartverwarmend was het dat links en rechts, oud en jong, zich één voelden in hun respect voor de gevallenen in de oorlog en bij vredesoperaties. Er was één vlek op het nationale blazoen: de handelwijze van het comité dat het defilé van de veteranen in Wageningen organiseerde.
Dat had besloten dat de ‘jonge’ veteranen, deelnemers aan de verschillende vredesmissies van onze krijgsmacht, niet mochten meelopen. De CdK in Gelderland en zijn medeleden van het comité hadden dat zo verordonneerd.
De niet welkome veteranen trokken zich daar niets van aan, meldden zich en namen gewoon deel aan het bevrijdingsdefilé in Wageningen. Ze werden toegejuicht. De duizenden toeschouwers betuigden de oud-militairen, die in Korea, Nieuw-Guinea, Libanon en Bosnië hun taak – met gevaar voor eigen leven – hadden vervuld, hun respect.
Comitévoorzitter Cornielje reageerde als een echte bureaucraat. Dit is wel de laatste keer, zei hij, ‘volgend jaar komt er echt een streng toelatingsbeleid’. De Commissaris van de Koningin kent zijn plaats niet. Hij en zijn comité moeten ervoor zorgen dat het defilé wordt georganiseerd. Dienstbaar zijn. Het zijn de mannen en vrouwen die voor vrede en vrijheid hun leven in de waagschaal zetten, die het middelpunt horen te zijn. Het gaat om hen. De toeschouwers in Wageningen begrepen dat beter dan de autoritaire autoriteiten.
Daarom zou het verstandig zijn dat het comité niet op zijn strepen gaat staan. De strepen op de mouw van de veteranen zijn van meer betekenis: die zijn verdiend.

 

 

 

Veteranendagen Den Haag

Veteranendag in Den Haag. Weer in het "oud groen" op de fiets van huis naar het station waarbij blikken van verbazing en herkenning van passanten elkaar afwisselen. Op het station ben ik niet de enige veteraan die richting Den Haag moet. Bij elk station stroomt de trein steeds voller met veteranen in alle leeftijden en verschillende tenue's. Het geeft je toch een gevoel van verbondenheid, allen onderweg naar Den Haag voor die ene dag. De sfeer in de trein doet denken aan Wageningen. Aankomst in Den Haag het ene jaar met veel zon, een Unifil blauwe lucht en een heerlijke temperaturen het andere jaar zwaar bewolkt, stromende regen en bijna koud.. Van het station gaat het in een zee van mensen langzaam maar gestaag naar het Malieveld waar diverse tenten waren opgezet elk voor een uitzendgebied. Helaas scheiden hier de wegen van de verschillende veteranen.

grenadiersmars

  • Den Haag 2006
  • Den Haag 2007
  • Den Haag 2008
  • Den Haag 2009
  • Den Haag 2011

   

 

Nationale Vriendenkring Der Veteranen

Tijdens het vrijheidsdefile 2007 in Wageningen ontmoette ik in de tent een afvaardiging van de nationale vriendenkring der veteranen, afdeling Antwerpen. Een gesprek en uitwisseling van wetenswaardigheden en ervaringen was het gevolg. Voor hen was het de 1e keer dat zij in Wageningen aanwezig waren en groot was hun verbazing zoals men hier omging met veteranen. Ook zouden zij deelnemen aan het defile. Na afloop van het defile ontmoette ik hen weer en hun enthousiasme en verbazing kende geen grenzen meer. Zij waren erg onder de indruk van het massaal toegestroomde publiek en hadden daar kippenvel aan overgehouden. Tijdens dit gesprek werden de wederzijdse kaartjes uitgewisseld en werd ondergetekende gelijk uitgenodigd voor het bijwonen van de Wapenstilstand en de Dag der Dynastie. Medio oktober was het dan zover en rolde de uitnodiging in de brievenbus om op 13 november deze dag bij te wonen in Brasschaat.

De receptie vond plaats in de plaatselijk artillerie school. Hiertoe was de officiersmess afgehuurd en ingericht voor de receptie. Een statige hal met de nodige portretten van commandanten gaf toegang tot de zaal. De ontvangst was vorstelijk niet met de gebruikelijke koffie en cake, maar met een glas champagne of  jus d'orange. Tijdens de inloop werd er ruim rond gegaan met pistoletjes ruim belegd met salades, kaas en vleeswaren, ook een amuse ontbrak niet. Na ruim een uur verscheen de vaandelwacht met het vaandel. Door de voorzitter Willy Lambrechts werd tijdens de toespraak uitgebreid stil gestaan bij beide wereldoorlogen en de gevolgen hiervan om vervolgens door te gaan naar de huidige veteranen. Ook in de veteranenverenigingen overheerst de verdeeldheid die ook elders in de Belgische samenleving terug te vinden is. Van veteranenbeleid zoals in Nederland is absoluut geen sprake. Vol lof en bewondering sprak hij over het Nederlandseveteranenbeleid, de organisatie van Wageningen en tot slot het defile en het meer dan enthousiaste publiek langs de defileroute. Even wenste hij zich dat Belgie zich nooit afgescheiden had van de Nederlanden en dat 1830 voor wat betreft het veteranenbeleid een vergissing was. Na de toespraak nog een gezellig samenzijn met verschillende vertegenwoordigers van diverse veteranenverenigingen. Allen hadden de wens om in 2008 deel te mogen nemen aan het defile te Wageningen.

  • Brigade Kmar
  • Weg naar Haris
  • HQ Dutchbatt
  • Centrum Haris
  • Speedy
De brigade Kmar zoals het er uitzag in september 2005.
De oudste zoon van de eigenaar die destijds woonachtig was op de begane grond is nu de eigenaar.  De zoon heeft zoals hij vertelde kapitaal gemaakt in Togo, waar hij jaren woonde. Hij woont nu in de voormalige brigade welke geheel verbouwd is, zowel van binnen als van buiten. Zijn vader leefde niet meer. Zijn moeder in september 2005 nog wel. Het gebouw is eigenlijk onherkenbaar veranderd.
 Toen Nu
De weg naar Haris Toen Nu
Ingang HQ Dutchbatt Toen Nu
Centrum Haris Toen Nu
Speedy en het restaurant anno september 2005.
De foto van de man met het kale hoofd ken je waarschijnlijk niet meer. Dat is nu Speedy. Hij was net terug uit Venezuela. Hij doet daar zaken. Hij verdient in ieder geval veel geld. 		Toen Nu

 

Presentatie

Eind april 2008 wer ik benaderd door Carol Epke voorzitter van de bond van wapenbroeders afdeling Venray, of ik bereid was om in juni wat te komen vertellen over Libanon en Unifil. Gezien de beschikbare voorbereidingstijd is er dat jaar niets van gekomen. De winter van 2008-2009 heb ik gebruikt om een presentatie in elkaar te draaien. Na contact met Carol Epke was de afspraak voor 19 juni 2009 gauw gemaakt. Dan 19 juni 2009 omstreeks 20.30 was het dan zover, de 1e presentatie te Venray. De reactie kunt u lezen in wapenbroeders nr.7 2009, of dor te klikken op de 2 kleinere afbeeldingen.

Heeft u belangstelling voor een presentatie, neem gerust contact met mij op.